கானகத்தில் என் கண்மணி

தூக்கணாங்குருவிக் கூடு

உன் அடர் கூந்தலில் 

நான் முகம் புதைத்திட்ட போழுதினை

நினைவூட்டுகிறது

நீரோடை உனைப் போலவே இனிதாய் 

ஜல்ஜல்லென

சிரித்தோடும் வேளையில்

காற்றில் சிறு பூச்செடிகள்

உன் விரல்கள் போலவே

நடனம் பழகின

பெரும் மரத்தின் மீது 

சுற்றிப்படரும் கொடியோன்று 

நீயெனை கட்டித் தழுவிய கதை கேட்கிறது

பாதையோர

தொட்டாற் சிணுங்கி

நான் மயக்கம் கொண்டுனை 

அள்ளி அணைக்கயில்

நீ துள்ளித் திமிறி

வெட்கம் கொண்டதைச்

சொல்லி நாணியது

உன் சின்னப் பாதங்களை

நதியினில் நனைத்ததில்

நீ கால் வைத்த இடமெல்லாம்

நதி உனைத் தொடர்ந்து

பாதை மறந்தது

மணம் தரும் மலர்கள்

உனை நுகர்ந்து

பொறாமை கொண்டதால்

ஒரு நாளைக்குள்

வாடிச்சுருங்கின

செடிகளை கொடிகளை

நீ வருடிய இடங்களில்

நோடியினில் அழகாய்

புது பூக்கள் பூத்தன

பச்சை வண்ண 

ஆடை‌ பூண்டு

நெஞ்சமெல்லாம்

நிறைந்திருப்பது

கானகமா

இல்லை ‌என் கண்மணியா?

She is the real poet and I am her chronicler

Your silence is killing me
Say something man

Tell me what you like
Tell me what you want
Tell me how do you read my mind and
Complete my unborn sentences

Tell me where you were and
What took you so long to find me
How many times did you walk past me?
Why did you not fall in love with me in those wasted years?

Tell me why do you love me so much
What spell did you cast upon me?
What are you doing to me?
How does it rain every time we are together?

Say something
I want you to speak your mind

How do you hold me like the sky wraps the world?
Your hug feels familiar but I cannot say
If you smell like the ocean or the mountain

What is next? Where to go from here?
I do not know.
But it feels like every step I took in the past
Brought me here to you.

This is no ordinary love
How did I change this way?
I cannot write poems like you
And describe how your hair flows down your temple.

But I can feel this and I know
When I am in your arms it feels like home.

Waterfall hair

"Hey, how is my new satin scrunchy?"
You tilted your head a little forward
Eyebrows danced pointing upward
"I made it myself".

My eyes dragged my heart along and climbed up your waterfall hair
Reached the peak of your high pony
Where your little satin crown laid
Tangled in the shimmering curls and frills

My heart is now tied up in that soft cushy leash
Take it home as a prisoner locked up in your locks
And put it in your box of bands and clips
Let it beat there for eternity
Dipped in that tiny trinkets ocean full of goodness
Basking in the fragrance of your waterfall hair.

Numb

I cannot bear the pain of a new wound everytime the old ones heal
I pray for this agony to remain constant
May be numbness is the cure and
Suffering shall become my constant friend.

Fresh air suffocates and sunshine blinds
I would rather lurk
As a shadow in the dark

Hope is a dangerous addiction
Broken wings are reminders of yesterday's fall
I shall live a day at a time
I do not want to sleep
And be cursed by mortal dreams

Life doesn't get better or worse
It's all what the mind perceives

I shall live a day at a time
May be one day there will be more pain and suffering to take
When I look back, today's pain may feel like a blessing.

Loving for both of us

Tonight I will not cry
My weeping eyes will not swim in to the darkness of this winter night

Your pebble that made a thousand ripples has touched the abyss of my heart
And no one could hear the thud
Muffled by the depth of my love
The ripples are drifting apart searching for the shore
You were once seated in all your glory
Soon the ripples will be no more

But tonight I am not crying

I woke up to the noise of the loneliness
And my fingers were searching for you
The sheets have wriggles painted on its canvas by your body
It is still warm where you slept like a baby
The pillow smells of your hair
Your presence still lingers in the air

I tell myself that you are looking at the mirror
Struggling to tie a knot on your waterfall hair
May be you are sitting on a chair
Sipping a glass of water
Making faces and pouts at the rising sun
May be you are watching the flock of moorehens swim
I tell myself you are near not too far

Before your warmth escapes these sheets and I freeze to death
Before the light you lit up in my world fades in to nothingness
Come back and ascend your throne
Come back and throw your pebbles in to the stillness of my life
Make some ripples and a loud thud

But last night I did not cry

Till you come back and snuggle in to our blanket
Pull it up to cover your nose and smile through your eyes
I will keep loving for both of us.

அஞ்சாதே ஆரமுதே

கண்ணில் ஏனிந்த
கண்ணீர் கண்மணி
பூஞ்சோலையில் ஏன் இன்று
புயல் காற்று

உன் நெற்றி சுருங்கி
புருவங்கள் நெறித்தால்
காரிருள் மேகம்
சூழுதென் உலகு

பிணியோ சிறு வலியோ
உனக்கெதும் நேர்ந்தால்
துவண்டு தவிக்குதென் மனது

இனிய பொழுதுகளில்
உன்னோடிருந்தவன்
இடர் வரும் வேளையில்
பிரிந்திடுவேனா

மாளாத் துயர் வரினும்
உலகே தகர்ந்திடினும்
வானே பிளந்திடினும்
கலங்காதே என் காதலி

கொடியவர் வஞ்சகர்
எவர் முன் நின்றாலும்
உன்னோடிருப்பேன்
நான் அகலாது

அஞ்சாதே என் ஆரமுதே
என தலைகோதி
கற்கண்டே உன்
கரம் கோர்த்திருப்பேன்

இருள் அகலும் வரையிலும்
என் தோள் மீது
உன் முகம் சாய்த்திருப்பேன்

என்னுயிர் ஈந்தேனும்
உனை நான்
காத்திடுவேன் கண்மணியே