தமிழிலே காதல் சொல் கண்ணா

எழுத்துக் கூட்டிப் படிக்கிறாய்
பேசிப் பழகும்
குழந்தை போல்
கொஞ்சிப் பேசி
வார்த்தை சரிதானே
என சிரிக்கிறாய்

ஓதுவார் பாட்டினிலோ
பாவலர் கற்பனையினிலோ
எவருக்கும் எட்டாத
புது வார்த்தைகள்
நிதம் புனைகிறாய்

தோழன் எனை
தீந்தமிழில்
கவி எழுது
வேறு மொழி வேண்டாம்
தாயிருக்க செவிலி
எதற்கு நண்பா
எனக் கடிந்துரைத்தான்

உயிர் ஊற்றி
கவி வளர்த்தென்ன
பயன் நண்பா
என்‌ கண்மணிக்கு புரியாதெனில்
எனத் தேற்றினேன்

உன்னிடத்தில்
இதைச் சொல்லி
நகைத்தேன்

என் கண்ணா
வார்த்தைகள்
புரிகிறதோ அன்றோ
கண்மணிக்கு
உன் காதல்
புரியும் என்றாய்

தமிழ் பிழைத்ததோ அன்றோ
நிச்சயம் காதல் பிழைத்தது.

காணாத நாட்கள்

நீ அருகிலாத
பொழுதுகளில்
இந்த அறை
முழுதும் உன் வாசமே
நிரம்பித் திளைக்கிறது

சிறு கொலுசின்
மணி போல
நீ சிரிக்கும்
மென் ஒலியே
காற்றில் அலைகிறது

நீர்ப் பறவையின்
அலகில் சிக்குண்ட மீனாய்
மனம் துள்ளித் துடிக்கிறது

காணாத நாட்களையே
காலத்தின் சுவட்டிலிருந்து
அழித்துவிட முடியாதா

ஓர் நொடி
கண்மூடி விழித்தால்
மந்திரம் செய்தது போல்
உன் முன் வரவே
முடியாதா

இந்த கொடுந்துயர்
தாளாது
கவி எழுதித்
தீராது

விடைபெறும் தருணத்தில்
உன் கைப்பையில்
எனை திணித்துக் கொள்

போகுமிடமெலாம்
எனை தூக்கிச் செல்
கண்மணி.